“– Czego się boisz? – zapytał. – Że nie robię różnych rzeczy – wyjaśniłam. – Nie podróżuję dostatecznie dużo. Nie oglądam mądrych filmów. Nie czytam mądrych książek. Nie rozwijam się. Zamiast tego siedzę w pracy, a później w domu piję i rozmawiam przez telefon ze swoją przyjaciółką– wyznałam. Słuchał. – Cały problem polega na tym, że ja cały czas jestem tą dziewczyną z liceum, która zamykała się w pokoju, włączała muzykę i chciała być sama – powiedziałam. – Czuję, że żyję nie tak, jak powinnam żyć. Że coś mi umyka. Chyba za dużo mi umyka – dodałam z żalem w głosie. – A później zaczynam się bać, że za chwilę się zestarzeję i już nie będę ładna. Że wszystko przeminie.”— Piotr C. nowa powieść o emocjach: “# To o nas”
